Claudia de Breij 01-10-2016.

De avond begon met eten bij de Griek, het was niet ver weg dus opperde Linda op de fiets er heen te gaan. Zo gezecht zo gedaan wij togen op de fiets naar de Griek, voor de deur bij de Griek vielen de eerste flinke regendruppels al in mijn nek.. De kenners onder jullie weten dat ik erg na ijl in de seizoenen, dus heerlijk nog zomers gekleed. Want ja je kan het anders weleens warm gaan krijgen.

Het eten was fantastisch, maar dat wisten wij al bij deze Griek hadden wij al een keer gegeten. Het werd wel steeds donkerder en de regen kwam in grote druppels flink naar beneden. We spraken elkaar moed in door te zeggen. “Als het zo hard gaat duurt het niet lang.” Na het eten werd het heel even droog, tot vlak voor De Meerse. We hebben in de loby nog een beetje op kunnen drogen met een lekkere kop thee.

We kijken beide even op onze telefoon om te checken of er nog berichten zijn binnen gekomen. En opeens staat er een wildvreemde ‘soort van dame’ voor ons en die zecht. “Wat was het leven toch mooi toen die dingen er nog niet waren!” We kijken elkaar aan met een blik van ‘hebben wij dat’ ik zeg iets van ‘ja dat zal vast, ik weet het niet meer.’ Het mens loopt door, ze heeft het wel even gezegt!

Wie kent haar niet, Claudia de Breij. In onze ogen een groot talent en heel erg grappig. We waren bij een tryout van haar oudenjaarsconference, en dat doet ze erg goed.

Claudia is scherp van tong, je moet goed opletten anders mis je de leukste woordspelingen. En zo hoort een oudejaarsconference te zijn, door moet je voor gaan zitten op het puntje van je stoel.

Het was voor ons weer een avond om niet te vergeten, ik heb geen foto gemaakt er stond overal dat dit niet gewenst was. Normaal lap ik dit soort verboden aan mijn laars, maar dit keer voelde het niet goed om het te doen. En daarbij wilde ik goed opletten want ik ga zeker naar de oudejaarsconference kijken!

Hans & Linda.