Ons eerste motorweekeid is een feit, we gaan de bergen in. Dat is wat ik wilde, het echte bochten werk. Bij het zoeken naar een BNB of iets dergelijks kwamen wij op motor hotel Bike-Inn. Zei boden ook een trainigsdag aan voor het rijden in de bergen, en dat sprak mij wel aan.

Ik hoorde nog weleens van mensen dat het goed mis kan gaan, zelfs dat rijders bijna huilend de berg af komen. En daar heb ik geen zin in. Op vrijd ochtend rijden we weg de motor iets wat onhandig gepakt, die rugzak paste maar net in de topkoffer. Maar alles zit erin en we gaan rijden.

Eerst tot Maastricht over de snelweg, route deel 1 ging perfect het begin van deel 2 sloot naadloos aan. Maar in Duitsland ging er iets mis, ik heb er toen voor gekozen om de kortste weg naar Bike-Inn te nemen. Dus weer een deel over de autobhan. Het stuk bij Cochem kende ik nog vaan een eerdere vakantie, een afdaling van 15% volgens mij ging mij dat prima af.

Maar hoe zou Linda dit ervaren? We hebben best al wat tourtjes gereden, maar dit toch wel wat anders. Toen we beneden waren keek ik even snel om en zag een glunderd gezicht in de helm achter mij, dat zit dan wel goed.

Langs de Moezel reden we naar Treis-Karden, naar ons hotel, we hadden geen kamer in het hotel zelf maar bij de buurvrouw. Het was een mooie, ruime kamer met eigen douche en toilet. Zelfs een eigen terras aan de voet van de berg, met uitzicht op de wijnranken.

Vlug even douchen en omkleden, we wilden even langs de moezel lopen en natuurlijk een hapje eten. Eten is over het algemeen erg goed in Duitsland, goed gevulde borden. We gingen voor een hamburgen, het was lekker weer en we zaten lekker buiten.

De volgende ochtend was de training, ik was in de veronderstelling dat dit een halve dag zou zijn, in de middag wilde we naar Burg Eltz gaan. Dat is het mooie van plannen, je kunt het zo weer omgooien. Ik ging de trainig krijgen van Herman hij was de vorige eigenaar en oprichter van hotel Bike-Inn. We begonnen met wat theorie waarin Herman uitleg geeft over de beste positie op de weg, de ideale ‘veilige’ lijn! En van het belang van het rijden met een trekkende motor.

We gaan op pad, Herman rijd voor het dorp uit, net buiten Treis-Karden stoppen we, ik moet voor rijden en op de manier zoals ik het gewend ben naar de plek die Herman aangeeft. Bij de volgende stop krijg ik te horen wat er goed gaat, maar vooral wat er niet helemaal goed gaat. Ik rijd niet de veilige lijn en ik rem nog iets te veel. Herman zecht me eerder terug te schakelen en op de motor te remmen.

Herman gaat voor en moet volgen in zijn spoor, ik zie wat Herman bedoeld, door op de juiste positie te rijden is de bocht een stuk overzichtelijker en veel makkelijker in te sturen. Wat Herman ook zegt is dat je nooit zomaar in ‘baksteenformatie’ moet gaan rijden mits dit is afgesproken en met rijders die dit kunnen. Rij gewoon op de positie die voor je zelf de meest veiligheid en overzicht bied.

Ik ga mijn tweede stuk voorrijden en dat gaat al veel beter. Door met een trekkende motor te rijden verhoog je de grip op het wegdek, vandaar dat het beter is met een licht trekkende motor de bochten te nemen en daarvoor moet je wel in de juiste versnelling zitten. We gaan met Herman lunchen bij een Grieks restaurant, we praten gezellig over van alles. Na de lunch gaat Linda bij Herman achterop de motor, zodat ze wat foto’s en filmpjes van mij kan maken.

Het was een leuke leerzame dag, ook wel wat regen gehad maar ook in de regen moet je kunnen rijden. Ik was even bang dat deze dag voor Linda minder leuk zou zijn maak ook Linda heeft er van genoten. Bij het hotel rekenen wij met Herman af en nemen afscheid, ik denk dat wij Herman nog wel een keer tegen gaan komen.  

We lopen deze avond eerst even een stukje de berg op tussen de wijnranken door, de druiven zijn nog maar net zichtbaar. Kruip door sluip door komen we weer op de openbare weg en lopen langs de Moezel naar een eet tentje waar een lekker portie currieworst eten, de dag is alweer om.

De volgende ochtend vertekken wij richting Burg Eltz dat stond nog op de planning de Burg was schitterend, hier houden wij van. We waren precies optijd voor de rondleiding, na nog even de schatkamer beken te hebben zijn wij weer gaan rijden, nu wel binnendoor naar Maastricht door natuurpark de Eifel en het laatste stuk weer over de snelweg naar huis.

Hans en Linda.